Vakantie naar de Poolcirkel!

Als beloning voor het harde studeren hier (en gewoon omdat het leuk is), zijn we met de Nederlanders op een trip naar Lapland gegaan. De hoogtepunten waren;

• Het oversteken van de Poolcirkel
• Het bezoeken van het IJshotel
• 540 meter diep een ijzererts mijn in
• Met Husky’s sleeën door het uitgestrekte sneeuwlandschap van Lapland
• Het Noorderlicht spotten
• Off piste van een berg af sleeën met een kindersleetje.
• Stiekem van een dak van een kerk afglijden (sssht, niet doorvertellen)

Traintrip

De reis begon met de trein richting Boden. Vanaf Boden zouden we met de bus doorgaan naar Kiruna en uiteindelijk Abisko bereiken. Dat lijkt niet zo heel ver, maar dat is even ver als van Stockholm naar Rotterdam met de auto. Het fijne is dat we met de nachttrein zijn gegaan, zodat je lekker kon slapen in de cabines. Om zes uur vertrok de trein, om acht uur kregen we pech in Gävle. Precies onze wagon had een probleem met de elektriciteit. Dan rijd je toch verder in het donker en laat je de wagon toch gewoon trekken of duwen door een ander treinstel? Dat kan niet, want als het min 15 is en de verwarming niet werkt heb je een probleem. De wagon werd dus buiten werking gesteld en wij konden naar buiten wachten op de volgende trein.
De organisatie van de trip had geregeld dat we gratis eten en drinken zouden krijgen in een pub naast het station. Het was er warm en gezellig. De Zweedse versie van Twarres trad er op en iedereen vond t wel prima zo. We liepen wel een paar uur vertraging op, maar dat was volgens de leiding geen probleem. Het programma zou er niet onder leiden.

Om 12 uur konden we weer verder en ik heb het lekker rustig gehouden. Ik sliep met Ingvild en Alessandra in de wagon, lekker rustig! Onze Australische vrienden hadden het die avond bond gemaakt in de trein en hadden daardoor niet al te veel vrienden gemaakt, haha :)

De Poolcirkel, Rudolf en de Kou

De dag erna was eigenlijk ook nog vol geplanned met reizen. We zijn heel even in een Sami museum geweest, maar daar vond ik persoonlijk niet zo heel veel aan. Omdat we de hele dag in de bus zouden zitten had ik me niet extreem warm aangekleed, ik ben namelijk niet echt van het zweten in de bus. Inmiddels waren we al in Lapland aangekomen en lag er al redelijk wat sneeuw. Sneeuwketting weer dacht ik, dat dacht de busschauf niet. Doorgewinterd als hij was reed hij met volle snelheid over de besneeuwde wegen, dat was wel even wennen in het begin!

In het eind van de middag stopte de bus en konden we even naar buiten. Dit was tevens de plek waar we de geografische Poolcirkel overstaken. De geografische poolcirkel is ooit een keertje vastgesteld en staat aangegeven op alle wereldkaarten. De echte poolcirkel beweegt heel langzaam omdat de magnetisme van de aarde ook veranderd.

Wat gebeurd er als je 20 gasten in 1,5m sneeuw afzet en ze daar laat staan voor 15 minuten zonder dat er iets te doen is? Even je initialen in een maagdelijk stukje sneeuw plassen en daarna.. juist, 1 groot sneeuwgevecht! Binnen de kortste keren zat iedereen onder de sneeuw terwijl niemand er echt op gekleed was. De lol had ons een beetje kortzichtig gemaakt en resulteerde in ijskoude tenen en bevroren broeken voor de rest van de avond. Een uurtje na de stop op de poolcirkel kwamen we bij onze volgende stop; een bezoek aan een Sami familie (oh Sami’s zijn trouwens de oorspronkelijke bewoners van Lapland, zeg maar de Aboriginals van Zweden). Inmiddels was het al donker geworden en het was zachtjes aan het sneeuwen. Het bezoek duurde ongeveer 1,5 uur en was buiten. Ze stonden ons op te wachten bij het hek met een paar rendieren. Rendieren zijn best vreemd, ik had het idee dat het relaxte beesten waren, maar ze zijn onwijs zenuwachtig. Een rendier lijkt wel een soort koe met takjes op zijn hoofd die een hond na doet. Ze zijn de hele tijd aan het rennen en zijn elkaar allemaal gek aan het maken; misschien heten ze daarom ook wel ‘ren’-dieren.

We werden naar een weiland gebracht en mochten de rendieren voeren, dit was best lastig want ze sprongen steeds weg. Het was wel heel leuk, het sneeuwde inmiddels best aardig en die beesten zaten helemaal onder de sneeuw. Het was een leuke ervaring om zon beest te voeren met een dennentak en wat mos. Na het voeren gingen we de wei uit, inmiddels was ik het gevoel uit mn tenen verloren en wilde ik liever gewoon bij het vuur staan, dat heb ik dan ook maar gedaan. Al snel volgde de groep en kregen we rendieren soep, gedroogd rendiervlees en rendierenworstjes, haha! Zo vreemd om eerst op je hurken in de sneeuw heel lief zon beestje te voeren, alvorens je tien minuten later zon beestje op zit te eten. Ach zo gaat het!

Toen we terug kwamen in de bus deed ik mijn schoenen uit in de veronderstelling dat ik de verwarming kon gebruiken. Niets was minder waar, aangezien de verwarming van de bus kapot was gegaan achterin. Gelukkig zat er een Franse vriendin voorin de bus met een werkende verwarming, die ik toevallig kon. Langzaam maar zeker warmde ik weer op.

Kiruna

Die avond kwamen we aan in Kiruna. Kiruna ligt eigenlijk in het midden van nergens. Het plaatsje is ontstaan door een onwijs grote ijzererts mijn. De mijn is inmiddels 1000 meter diep en men heeft nog niet vastgesteld tot hoe diep het ijzererts reikt. Het interessante aan de stad Kiruna is dat de mijn nu onder de stad door moet. De ader van erts loopt namelijk niet recht naar beneden, maar richting de stad. Dit is een probleem en de stad moet verplaatst worden. Waarom de mijn niet stil gelegd kan worden? Zonder de mijn is er geen stad, en zonder de stad is er geen mijn.

De avond in Kiruna was weer leuk, we hadden een goede kamer gekregen en deelden deze met Hamish (één van de Australiërs). Na een potje poker en een lekker drankje ‘on the natural rocks’ (raam open, sneeuw graaien uit de dakgoot, fijn knijpen tot een ijsbal en deze in je glas tossen), zijn we nog even in een barretje wezen kijken. Rond drie uur gingen we slapen.

Sleeën met Husky’s

Vroeg opstaan is niet erg, maar dan moet er wel iets gebeuren. Die ochtend stond sleeën met Husky’s op het programma, wat op zich genoeg zegt lijkt me zo. Éen van de hoogtepunten van onze trip en ik had er dan ook onwijs zin in! Rond tien uur moesten we verzamelen op het plein van Kiruna. Een grote kerel met een rossige baard kwam ons ophalen en bracht ons even buiten de stad naar de Husky ranch (of hoe dat ook heet). Hier kregen we de kans ons om te kleden. In principe had ik wel goede kleding bij me (H&M jas van 20 euro en een snowboardbroek van 7 jaar oud) maar omdat de kans erin zat dat je onder onvervalste Husky poep zou komen te zitten, heb ik er toch maar voor gekozen om even een jas van de organisatie aan te trekken. Omdat die hondjes zo hard moeten rennen krijgen ze een verhoogde darm activiteit en omdat ze met 12 honden tegelijkertijd rennen kunnen ze niet eventjes stoppen (soort van als de poep de ventilator raakt, haha). Gelukkig viel het mee en is niemand ondergesprayed, weer een myth gebust.

Het was koud -15, maar die hondjes waren zo vrolijk allemaal dat de kou geen kans kreeg om een rol te spelen. Toen ik vanaf het kleedhok richting de sleeën liep, passeerde ik kennels vol met honden. Veel honden waren jong en zagen er lief en energiek uit. Als een soort pluizebolletjes sprongen ze tegen de kennels aan omdat ze ook mee wilden. Die honden vinden het prachtig om voor die slee te rennen en de meeste honden die voor onze slee hingen deden ook mee aan wedstrijden. Al die honden bij elkaar (een stuk of 50) waren aan het blaffen en maakte een oorverdovend lawaai. Vooral de honden die al aan de slee gebonden waren blaften hard. Ze krijgen het namelijk koud als ze stil moeten staan en zijn opgelaten omdat ze willen rennen.

Na een tijdje gingen we zitten en samen met Hugo zat ik op de voorste slee. Het was echt een geweldige ervaring om door het prachtige vlakke, besneeuwde en daardoor vrij anonieme landschap van Lapland te sjezen. Het landschap ontkende kleur door de witte sneeuw, ontkende zijn bewoners door het gebrek aan sporen in de verse sneeuw en ontkende snelheid omdat alles zo uitgestrekt was. Pas toen we door de bossen gingen merkte pas echt hoe hard we gingen.

De trip was ongeveer 17 kilometer en duurde een uurtje of twee. De laatste slee ging niet zo hard omdat ze één lekke band hadden en we moesten er vaak op wachten. Wat ook wel relaxed was omdat je toch wel een houten kont kreeg van de slee. Halverwege de trip was er een kleine tipi waar er een vuurtje werd gestookt om ons en de koffie op te warmen. Ik bleef vooral buiten bij de honden, dat was echt prachtig. Er waren zelfs honden die zichzelf onder een laagje sneeuw bedekten, ikzelf denk om een isolerend laagje te krijgen. Daarover zijn de meningen verdeeld :-)

Als iemand nog richting Lapland binnenkort, zorg dat je met zon trip mee gaat. Het is elke cent dubbel en dwars waard!

500 meter onder de grond

Je bent niet in Kiruna geweest als je niet in de mijn geweest bent. Hier draait immers heel het stadje om. Met de bus gingen we de mijn in. Na ongeveer 3 kilometer ondergronds gereden te hebben kwamen we aan bij het informatie centrum op 540 meter onder de grond. We kregen een rondleiding (lees; promotie toer voor LKAB) door de mijn en er werd ons verteld dat de mijn 100.000 euro winst maakt per uur. Helaas zijn ze niet beursgenoteerd. Het bedrijf kent een hele mooie historie en dat werd door middel van een filmpje overgebracht. Het is serieus fascinerend om te zien hoe de eerste ontwikkelingen in en om de mijn zijn ontstaan. Die mannen die daar 100 jaar geleden werkten waren pas echte mannen, petje af die bikkels.

In de mijn werd uitgelegd hoe het ijzer ontgint wordt en wat voor reusachtige machines en bizarre explosieven er gebruikt worden. Ze vertelde ons dat elke avond om half twee dynamiet ontstoken wordt om weer een deel van de mijn vrij te blazen. Helaas gebeuren er nog steeds dodelijke ongelukken in de mijn. Drie weken voor onze rondleiding was er nog een collega van de gids overleden. Ze had er zwaar mee.
Die nacht waren we nog op en hebben we opgelet of we nog iets van de blasting meekregen. Om vijf voor twee begon de aarde te trillen en hoorden we een ongelofelijk gerommel. Wow!

Churchsliding

‘S nachts gingen we nog even naar buiten om een frisse neus te halen en we liepen richting de bekende kerk met de schuine daken. Een Oostenrijks maatje van ons dacht dat het misschien wel mogelijk was om van de zijkant van de kerk af te glijden. En dit was ook zo, het was echt de perfecte glijbaan! 6 Jongens + een dubieuze glijbaan + genoeg sneeuw om elke mogelijke val te breken = succes gegarandeerd. Klinkt misschien een beetje vreemd, maar t was wel leuk! haha

Icehotel

De volgende ochted stond het beroemde IJshotel op het programma. Dit zijn van die Yorin Travel items waarvan je altijd denkt dat je het nog eens wil zien, maar dat dan eigenlijk nooit echt doet. Het IJshotel is heel mooi en heel bijzonder, maar niet mooi en bijzonder genoeg om er 500 euro per nacht voor neer te tellen. Wij kregen een rondleiding en kregen hiermee de kans om twee uur door het hotel heen te lopen en daardoor alle design suites te bezichtigen. Er was ook een kerk, waarin de gasten konden bidden of trouwen. Deze kerk was door Hollanders ontworpen; tja die Hollanders steken ook overal hun neus in! :P

Abisko

Abisko, het Noordelijkste puntje waar ik ben geweest (1350 km van Stockholm en 2800 km vanaf Ridderkerk), was de volgende stop van onze reis. Hier verbleven we de nacht om het Noorderlicht te zien. Het ligt echt in de middle of nowhere en heeft daarom geen last van lichtvervuiling, perfecte condities om het Noorderlicht te zien dus. Tevens hadden we onwijs veel mazzel dat het helemaal helder was, de bergen in Noorwegen houden de meeste wolken tegen. Abisko is gelegen aan een groot meer dat op de tijd toen wij er waren helemaal bevroren was. Ik neem het het meer ook helemaal niet kwalijk. Het was er namelijk -20! Sneeuwscooters raasden over het meer heen, een gaaf gezicht!

Het was dus koud en toen we na een dag reizen uit de bus kwamen wilden we eigenlijk gelijk van het weer en sneeuw genieten. We hadden al een skilift gespot en wilde eigenlijk het liefst naar boven om even te boarden. Helaas waren er geen boards te huur en waren we op andere alternatieven gewezen. Ons oog viel op 4 kindersleetjes bij de ingang van het hostel. Hey… 4 sleetjes, 4 jongens dat komt mooi uit! Met de sleetjes onder de arm zijn we richting de skilift gelopen. Er zat een man aan de andere kant van het loket en we vertelde ons snode plan om met die kindersleetjes offpiste onder de lift naar beneden wilde sleeën. Onze nuchtere koude Zweed vertelde ons dat dit onmogelijk was. Dat dachten ze ooit ook van de maanlanding, het Panamakanaal, en het ontsnappen van Michael Scofield uit Fox River State Penitentiary in Prison Break!
Ik bedoel.. dan moeten wij dat heuveltje ook wel kunnen temmen. Hugo, Luutzen en ik hadden het sleetje best onder controle en gleden met een lekker tempo vrij beheerst om alle boompjes heem. Joost had het stuur niet helemaal door en ging het overgrote deel van de rit met een ongecontroleerd tempo kaarsrecht naar beneden. Wat uiteindelijk resulteerde in een pijnlijke confrontatie met een boom. Gelukkig voor Joost zijn nageslacht, miste Joost op 10 centimeter een boom van formaat en kwam hij tot stilstand tegen een kleiner bros boompje. Nouja dat ging net goed!

Noorderlicht

Die avond zijn we met een groepje naar buiten gegaan om het Noorderlicht te bekijken. Het Noorderlicht was er, maar niet heel erg groot. Het heeft ook allemaal te maken met de activiteit van de zon. De zon heeft altijd protuberansen (uitbarstingen) waarbij allerlei geladen deeltjes de ruimte in geslingerd worden. Als deze hevig genoeg zijn botsen deze deeltjes met zuurstof en stikstof deeltjes en ontlaad de energie zich in een soort van licht wat we het noorderlicht noemen. Het Noorderlicht was groenig en bewoog vrij snel van links naar rechts. Af en toe leek het op een gordijn. Dit is echt een van de dingen die je gezien moet hebben, t was echt bizar.

Terugreis

Tja, lang..

PS: Veel van de Foto’s die op mijn site staan heeft Hugo gemaakt. Dus bij dezen: HUGO BEDANKT! :P